•LADYCHUCHU•

 

หลายครั้งที่ต้องมานั่งร้องไห้เสียใจเพราะความโง่ของตัวเอง

เหมือนเลือกผิด,เหมือนอยู่ผิดที่ผิดทาง,เหมือนจะเป็นเเบบนั้น

ทำไมถึงพาตัวเองมาเจอเรื่องเเย่เเย่,คนเเย่เเย่,สิ่งเเวดล้อมเเย่เเย่

เรื่องนี้บอกได้สั้นสั้นว่า "หาเรื่องใส่ตัว หาเหาใส่หัว"

อย่างน้อยก็ทำให้รู้ว่าเราไม่มีทาง...
เปลี่ยนความคิดนิสัยสันดานของคนอื่นได้เลยเเม้เเต่น้อย

ขนาดตัวเองยังไม่อยากจะเปลี่ยนเลย เอาเถอะเอาเถอะ

มันคงเป็นวิบากกรรม (ตามคำสอนของพ่อ) 

 

ความเจ็บกาย เจ็บใจครั้งนี้

คงทำให้สมองกลั่นกรองอะไรได้มากกว่าเก่า

ขอให้พรุ่งนี้ไม่มีโชคร้าย ,, *

 

 

 

 

 

พอชีวิตล่วงเลยเข้าสู่วัยที่ใครต่อใครหลายคนเรียกขานกันว่า"วัยทำงาน"
มันต่างจากเเต่ก่อนยังไง เรานั้นก็ยังไม่ค่อยจะเข้าใจนัก

หลายสถานการณ์เราเริ่มลังเลเเละสงสัย(โคตรโคตร)
เราควรนั่งนิ่งนิ่งทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นอะไรเหมือนคนซื่อซื่อโง่โง่คนหนึ่ง
หรือควรเเสดงความคิดความเห็นซะบ้าง,จนคนอื่นพากันตัดสินเราว่า
"เธอมันอวดฉลาดดีนักเเหละ" เราควรทำยังไงกันเเน่?

 

มันเป็นห้วงเวลาที่อิสระทางความคิดถูกปิดกั้น ..

ความสุขเลยไม่ค่อยจะบังเกิดสักเท่าไหร่

เอาเถอะ เอาเถอะ เดี๋ยวมันก็ผ่านพ้นไป

"ช่างมันเถอะนะ"

 

 

 

จนเเทบจะมองไม่เห็นหัวคนอื่น ..

ใจด้วย : ( เเย่นะเเบบนี้